موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست . مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود و زنش با خوشحالي مشغول باز كردن بسته بود .
موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت :« كاش يك غذاي حسابي باشد .»
اما همين كه بسته را باز كردند ، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛ چون صاحب مزرعه يك تله موش خريده بود .
موش با سرعت به مزرعه برگشت تا اين خبر جديد را به همه ي حيوانات بدهد . او به هركسي كه مي رسيد ، مي گفت :« توي مزرعه يك تله موش آورده اند، صاحب مزرعه يك تله موش خريده است . . . »
مرغ با شنيدن اين خبر بال هايش را تكان داد و گفت : « آقاي موش ، برايت متأسفم . از اين به بعد خيلي بايد مواظب خودت باشي ، به هر حال من كاري به تله موش ندارم ، تله موش هم ربطي به من ندارد .»
ميش وقتي خبر تله موش را شنيد ، صداي بلند سرداد و گفت : «آقاي موش من فقط مي توانم دعايت كنم كه توي تله نيفتي ، چون خودت خوب مي داني كه تله موش به من ربطي ندارد. مطمئن باش كه دعاي من پشت و پناه تو خواهد بود .»
موش كه از حيوانات مزرعه انتظار همدردي داشت ، به سراغ گاو رفت . اما گاو هم با شنيدن خبر ، سري تكان داد و گفت : « من كه تا حالا نديده ام يك گاوي توي تله موش بيفتد.!» او اين را گفت و زير لب خنده اي كرد ودوباره مشغول چريد شد .
سرانجام ، موش نااميد از همه جا به سوراخ خودش برگشت و در اين فكر بود كه اگر روزي در تله موش بيفتد ، چه مي شود؟
در نيمه هاي همان شب ، صداي شديد به هم خوردن چيزي در خانه پيچيد . زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و به سوي انباري رفت تا موش را كه در تله افتاده بود ، ببيند .
او در تاريكي متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا مي كرده ، موش نبود ، بلكه يك مار خطرناكي بود كه دمش در تله گير كرده بود . همين كه زن به تله موش نزديك شد ، مار پايش را نيش زد و صداي جيغ و فريادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه با شنيدن صداي جيغ از خواب پريد و به طرف صدا رفت ، وقتي زنش را در اين حال ديد او را فوراً به بيمارستان رساند. بعد از چند روز ، حال وي بهتر شد. اما روزي كه به خانه برگشت ، هنوز تب داشت . زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بود ، گفت :« براي تقويت بيمار و قطع شدن تب او هيچ غذايي مثل سوپ مرغ نيست .»
مرد مزرعه دار كه زنش را خيلي دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت و ساعتي بعد بوي خوش سوپ مرغ در خانه پيچيد .
اما هرچه صبر كردند ، تب بيمار قطع نشد. بستگان او شب و روز به خانه آن ها رفت و آمد مي كردند تا جوياي سلامتي او شوند. براي همين مرد مزرعه دار مجبور شد ، ميش را هم قرباني كند تا باگوشت آن براي ميهمانان عزيزش غذا بپزد .
روزها مي گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر مي شد . تا اين كه يك روز صبح ، در حالي كه از درد به خود مي پيچيد ، از دنيا رفت و خبر مردن او خيلي زود در روستا پيچيد. افراد زيادي در مراسم خاك سپاري او شركت كردند. بنابراين ، مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذاي مفصلي براي ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند .
حالا ، موش به تنهايي در مزرعه مي گرديد و به حيوانان زبان بسته اي فكر مي كرد كه كاري به كار تله موش نداشتند !
نتيجه ي اخلاقي : اگر شنيدي مشكلي براي كسي پيش آمده است و ربطي هم به تو ندارد ، كمي بيشتر فكر كن. شايد خيلي هم بي ربط نباشد .

استادي با مريدش در صحراي عربستان اسب سواري ميكنند. استاد از هر لحظه سواري اش براي آموختن ايمان به مريدش استفاده ميكند.به خدا اعتماد داشته باش. خدا هرگز فرزندانش را رها نميكند_ شب هنگام در چادر؛ استاد از مريدش ميخواهد اسب ها را به صخره اي در نزديكي شان ببندد. مريد به سوي صخره ميرود؛ اما سخنان استاد را به ياد مي آورد و فكر ميكند : حتما دارد امتحانم ميكند بايد اسبها را به خدا بسپارم. و اسبها را نميبندد.صبح روز بعد ، مريد متوجه ميشود كه اسبها ناپديد شده اند. خشمگين به سراغ استادش ميرود و فرياد ميزند : تو درباره خدا هيچ نميداني. من اسبها را به امان او رها كردم ، وحالا رفته اند..استاد پاسخ داد: خدا ميخواست مراقب اسب ها باشد. اما براي آن كار به دستان تو احتياج داشت تا آنها را ببندد...

                                                       پائولو كوئليو

چطورین خوبین؟حال و احوال خوبه که آره؟فکر کنم این آخرین درد دلی هست که براتون میکنم چون من فردا دارم میرم شهرستان دیگه کلاسامون شروع شده و باید درس خوندتا به قول بزرگترا (فرد مفیدی واسه جامعه بشیم)البته از خودم نخوام تعریف کنم تو دروس تخصصی خوبم البته اگه استادا بزارن من کارمو انجام بدم و سنگ جلو پام نندازناونایی که منو می شناسن به رابطه ی منو استادام خوبه خوب واقفن.ولی خدایش وجدادنن من باهاشون کاری ندارم اونان که نمیزارن من راحت باشم و منو به حاله خودم نمیزارن

خوب بگذریم.امشب شبه آخره که من میام اینترنت اونجا هم که نمیتونم بیام یعنی میام ولی هفته ی یکبار اونم فقط به خاطره آپ کردن وبلاگ.دیگه چت و مت تعطیله.

آخه برو بکس دانشگاهمون بی جنبه بازی در آوردن و بزرگان دانشگاه لطف کردن و همه ی یاهو مسنجرارو پاک کردن از تو کامپیوترای کافی نت دانشگاهمثل همیشه به جا پیدا کردن راه حل استفاده ی یه چیزاونو منع کردن حالا خوبه نمیگن چت کردن گناه کبیرس

منم که دانشجو آزاد و خرج بالا و کافی نت بیرون نمیتونم بیام بچتم هزینه داره (پول دوست شدم) فکر کردم دیدم چت رو میزارم کنار ولی وبلاگ رو ول نمی کنم.آخه واسه من اینترنت تو دانشگاه مجانیه خوب ما اینیم دیگه عزیز.فقط عیبش اینه که یاهو مسنجر نداره(حالا یه ۴-۳ ماه نچتم نمیمیرم که)مگه نه؟؟؟؟؟؟؟؟

خداحافظی از شما سخته ولی خوب چه کنیم رفتنی یه روز باید بره دیگه مگه نه؟

حالا من میرم منو فراموش کردین عیبی نداره وبلاگمو یادتون نره در نبود من بیایین سر بزنید نظر هم بدینا باشه.............؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همتونو دوست دارم و فراموشتون نمیکنم

بعد از پایان ترم میبینمتون.

واسه همتون دعا میکنم همیشه و در همه حال موفق باشین.

واسه منم توی این ماه مبارک دعا کنید.

این ترم همه درسام تخصصیه.هجده واحد تخصصی کلا این ترم فاتحم خوندس.حال گیری حسابیدعام کنیداااااااااااااااااااا

تا ۴-۳ ماه دیگه خداحافظ همتون

نمي خواهم بدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمي دانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد يافت

ولي بسيار مشتاقم از خاك گلويم صوتكي سازند گلويم صوتكي باشد

به دست كودكي گستاخ و بازيگوش

و او دايم دم گرم خودش را در گلويم تخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد.

و بدين سان بشكنند سكوت

 مرگبارم را. . .

                           دکتر علی شریعتی

و چه کم از آن داشتیم که
باور بودن خود در آسمان نکنیم
وه؟ چه رویای زشتی که نه در بطن مان که در باورمان شد...
"نیل به مراد زیستن"
و صد افسوس که فقط شنیدیم و بدست نیاوردیم
و چه خوش بیدار بودیم با چشمانی بسته!!
و چه زیبا رو بودیم
ونه در برابر آئینه
که در برابر دیواری از خشت...
به چهره ها نهیده بودیم ...
نقابی از جنس دین و ایمان...؟
و زرین نقابان در خود ساخته بودیم..
هزاران دم که میتوانستیم بیداری کنیم...!!
در کنار نقاب و دشنه ای زنگ زده در خواب بودیم
در رویای بیداری....
تا که روز سرنوشت ایستادگی خواهیم کرد..؟
وه؟ چه ننگین جامهء فاخری از جنس دین و گناه..
روز که میباید رسد به ناگاه رسید!
خواب و بیداری در هم آشفت
خاکی که هزاران سال
با تلاش... به نگین تاج دنیا نامیده بودندش
مردمان نیک..
شد کار و زار چندین نارسیده دژخیم و ناخوانده کس!!
بر آشفت آنکه در بستر کارو زار دوره میکرد>>
ونه اما در بیداری بلکه در خواب..
فریادها که بر آمد
خونها که بریخت
خاک هنر به خون شد سیراب!!
و آنکه ایستادگی کرد شد کشته..
آن که فریاد زد " ایران "
شد محکوم در دادگاهی از جنس دین و دار و دشنه
جنس دین و ایمان و سجده.....؟
با توام ای ایرانی این داستان ننگین
داغ خورده بر پیشانی توست
شبها به روز میرسانی اگرکنون!!
خاک و میراثت رفته به تاراج
جوانه خشکیده و ...
هر که را که رفت دیگر کس ندیده..